Eziyet Eden İnsana Ne Denir? Bir Hikâye Üzerine Düşünceler
Hayatımda en çok korktuğum şeylerden biri, sevdiğim birinin bana acı vermesi değil, her şeyin farkında olup buna kayıtsız kalmam olmuştu. Bazen insanlar, farkında olmadan başkalarını nasıl da içten içe öldürebilirler, hiç düşündünüz mü? Acı vermek belki de birinin ruhunu en derinden etkilemenin en kolay yoludur. Herkesin hayatında bir dönem vardır ki, kaybettiğini düşündüğün her şeyin geri alınamaz olduğu bir an gelir. Bu yazıda anlatmak istediğim şey, belki de bana acı veren bir insanın da ne kadar yıkıcı olabileceği. Birinin eziyet etmesi nasıl bir şeydir? Ve böyle bir insana ne denir? İşte, bunları sorgularken yaşadığım bir anı hatırladım, öyle bir an ki, ne kadar sessizce büyük bir yıkım yaşadığımı fark ettim.
İçinde Kaybolduğum O An
Bazen insanların acımasızca söyledikleri birkaç kelime, öyle büyük bir etkide bulunur ki, başına gelenlerin farkına bile varamazsınız. Lise yıllarımda, arkadaşım Asya ile çok yakın bir bağımız vardı. Birbirimizi neredeyse her konuda tamamlıyorduk. O, her zaman neşeliydi, ben ise daha içe kapanık, duygusal biriydim. Ama bir şekilde birbirimize uyum sağlıyorduk. Ancak bir gün, her şeyin son bulduğunu hissettiğimde, içimde dev bir boşluk oluştu. Asya’nın bana söyledikleriyle bir hayal kırıklığına uğradım, ama o kadar derindi ki, bir arkadaşımın bana eziyet ettiğini fark edemedim.
Bir gün, okul çıkışında buluştuk. Yanında başka bir arkadaşım daha vardı. Konuştukça bir şeyler değişmeye başlamıştı. Asya, birdenbire soğuk bir tavır takındı. O an, hiç beklemediğim şekilde bana söyledikleri kalbime saplanmış bir bıçak gibi vurdu. “Hep ağlıyorsun, neden bu kadar duyarlısın? Biraz güçlü olman gerekmiyor mu?” dedi. O an, kalbimde bir şeylerin kırıldığını net bir şekilde hissettim. Kendimi küçülmüş, silik bir insan gibi hissettim. Ama asıl acı olan şey, bir arkadaşımın bana bunu söylemesi değil, söylemesinin bana derin bir yaraya dönmesi oldu. Bir insana eziyet etmek, onu küçümsemek, belki de en büyük acıyı vermek demektir. O günden sonra, Asya’ya karşı hissettiğim güven, tamamen yok oldu. Bir arkadaş, nasıl böyle değişebilir diye düşündüm. Ama sonra fark ettim ki, bu sadece bir arkadaşın değil, bazen karşınızdaki insanın karakteriyle ilgili bir durumdur. Asya’nın o tavrı bana bir şey öğretti: Acımasızca ve sorgusuz bir şekilde insanlara eziyet edenler, aslında en kırılgan olanlardır.
Hayal Kırıklığı ve Farkındalık
O günden sonra, içimde bir boşluk oluştu. Asya’nın söyledikleriyle, kendimi değersiz hissetmeye başladım. Ama ne kadar da saçma, değil mi? Birinin söylediklerinin benim kimliğimi şekillendirmesi, aslında bana en büyük ders oldu. O an fark ettim ki, insanları üzmek, onlara acı vermek ne kadar kolaydır. Çünkü bazen biz, başkalarını eleştirdiğimizde, onlara eziyet ettiğimizde, aslında onların ruhlarını incitiyoruz. Ve bunu yaparken bile kendi acımızı görmüyoruz. Hayal kırıklığı, belki de hayatın en zorlayıcı duygusudur. O acı, bir vücutta birikmeye başlar, tıpkı bir yara gibi. O gün, Asya’nın bana yaptığı şeyin de, aslında kendi içindeki boşluğu yansıtma biçimi olduğunu anladım. Kimseye acı vermek, kimseyi aşağılamak, aslında o insanın ne kadar kırıldığının bir göstergesiydi.
Eziyet Eden İnsana Ne Denir?
Asya’nın söyledikleri, yıllarca aklımdan çıkmadı. Zamanla, hayatımdaki diğer insanlar da bana aynı şekilde yaklaşmaya başladılar. Aslında, bu sadece Asya’nın yaptığı bir şey değildi. Birçok kişi, insanlara sırf duygusal güç sağlamak için onları aşağılıyordu. Fakat kimse, içlerinde bu kadar büyük bir boşlukla yaşadıklarını anlamıyordu. Eziyet etmek, aslında bir tür kontrol arayışıdır. Eğer karşınızdaki insanı küçültürseniz, onun üzerinde güç sahibi olursunuz. Ama unutmayın, gücün en tehlikeli hali, başkalarının acıları üzerinden kurulandır. Peki, eziyet eden insana ne denir? Aslında, ona en doğru tanım belki de “kırık” olmaktır. Kırık insan, başkalarını kırarak kendini güçlü hissetmeye çalışandır. Ama bir gün, kırılmalarının da bir bedeli olduğunu anlaması gerekir.
İçimdeki Umut
Her ne kadar o an çok zor geçse de, zamanla, hayatımda bir şeylerin değişmeye başladığını fark ettim. Evet, belki de Asya’dan duyduğum sözler kalbimde iz bırakmıştı. Ama artık o izlerin, bana sadece güç verdiğini düşünüyorum. Herkes bir şekilde birini kırar, belki de farkında bile olmaz. Ama bunun karşısında durmak, insanları bir kez daha düşündürmek, belki de en önemli şeydir. Evet, hayatımda kötü insanlar oldu. Ama zamanla, ben de onlardan daha güçlü bir insan oldum. Birinin bana eziyet etmesine izin vermek, kendi kendime haksızlık yapmak olurdu. Ben, kendimi seviyorum. Kendi değerimi bilmek, başkalarının beni aşağılamasına izin vermemek, bana gerçekten huzur verdi.